Η Ελλάδα, η φτώχεια και πότε γίναμε φτωχότεροι..

Η Ελλάδα, η φτώχεια και πότε γίναμε φτωχότεροι..

Δυστυχώς, μέρος της σημερινής οικονομικής κατάστασης οφείλεται σε κάτι για το οποίο πριν περίπου 10 χρόνια ζητωκραυγάζαμε, χωρίς για λίγο να σκεφτούμε και χωρίς να γίνει ο απαραίτητος σχεδιασμός προκειμένου να μην έχει αυτό αρνητική επίδραση στα εισοδήματα των πολιτών.

Και αυτό το συμβάν, είναι η ένταξή μας στην νομισματική ένωση το 2002 που ομολογουμένως έγινε με πολύ πρόχειρο τρόπο.

Όλοι θυμόμαστε ότι μία ημέρα πριν την εφαρμογή του ευρώ, ένα μικρό μπουκάλι νερό κόστιζε μόλις 50 δρχ. Την επομένη μέρα το ίδιο νερό κόστιζε 50 λεπτά, απλά γιατί κάποιοι έκαναν (προς το συμφέρον τους βέβαια) τον συνειρμό ότι 50 λεπτά με 50 δρχ. είναι ή τουλάχιστον ακούγεται σαν το ίδιο κόστος. Και έτσι το κόστος τριπλασιάστηκε μέσα σε μία μέρα.

Και αυτό είναι ενδεικτικό καθώς μέσα σε λίγες ημέρες εκατοντάδες είδη πρώτης ανάγκης διπλασίασαν και τριπλασίασαν την αξία τους.

Όμως, δεν υπήρχε ισορροπία καθώς δεν διπλασιάστηκε αντίστοιχα και η αγοραστική δύναμη δηλαδή ο μισθός αυτού που θα αγόραζε τα προϊόντα αυτά.

Και όμως επειδή το Κράτος εισέπραττε περισσότερα από τους φόρους των πωλήσεων αυτών, δεν αντέδρασε. Και όμως, αντί να γίνουν ακόμη και οι στοιχειώδεις ενέργειες για την προστασία των καταναλωτών και της αγοραστικής τους δύναμής, όπως να οριστεί πλαφόν σε είδη πρώτης ανάγκης και οι τιμές να προσαρμοστούν και να μεταφραστούν λογικά στο νέο νόμισμα, μπήκε σε εφαρμογή το σχέδιο του «πλασματικού χρήματος και της πλασματικής ευμάρειας».

Έτσι, προκειμένου να μην αναπτυχθεί η εντύπωση στους πολίτες ότι ουσιαστικά έγιναν δύο και τρεις φορές φτωχότεροι μέσα σε μία ημέρα (αφού χρειάζονταν πλέον τα διπλάσια χρήματα για να αγοράσουν τα ίδια προϊόντα με πριν), ήρθαν οι τράπεζες και με συνοπτικές διαδικασίες άρχισαν να μοιράζουν δάνεια, δανεικό χρήμα για να αγοραστούν αυτά τα προϊόντα και υπηρεσίες.

Δάνεια που μπορούσες να λάβεις μέσα σε ακόμη και μισή ώρα, δάνεια χωρίς εξασφαλίσεις, δάνεια για κάθε ανάγκη και κρυμμένα δάνεια ακόμη και πίσω από την αγορά μιας ηλεκτρικής συσκευής. Έτσι, ο κόσμος απέκτησε χρήμα που δεν ήταν δικό του αλλά είχε την ανάγκη να νιώσει πως είναι δικό του και δεν ήθελε καν να σκεφτεί πώς θα μπορέσει κάποια στιγμή να το επιστρέψει.

Και δυστυχώς είμαστε λαός που συνηθίζει να υπολογίζει το δανεικό χρήμα σαν δικό του και δεν θέλει να ξέρει πως κάποτε θα κληθεί να το επιστρέψει.

Έτσι, το πρόβλημα αποσιωπήθηκε μέσα στο εύκολο χρήμα και στις διευκολύνσεις που δεν μείωναν το κόστος αγοράς ενός προϊόντος αλλά απλά έκαναν την πληρωμή του να μοιάζει πιο εύκολη (χωρίς όμως να υπολογίζεται και η προοπτική των αναγκών με δεδομένο τον ίδιο σχεδόν μισθό) .

Έτσι λοιπόν έφτασε η στιγμή που οι τράπεζες πολύ απλά δεν μπορούσαν να δανείσουν άλλο χρήμα και ο κόσμος δεν μπορούσε να πληρώσει το δανεικό του χρήμα αφού οι ανάγκες του αυξάνονταν, το κόστος των προϊόντων ακόμη πιο πολύ ενώ ο μισθός του ήταν σχεδόν στάσιμος.

Και έτσι με μαθηματική ακρίβεια άρχισε η κρίση…

Πρώτα άρχισαν να κλείνουν επιχειρήσεις αφού σταμάτησε να κυκλοφορεί το δανεικό χρήμα και έτσι μειώθηκε η ζήτηση.

Μετά, οι πολίτες δεν μπορούσαν να πληρώσουν ούτε τους φόρους τους, οπότε αυτό έγινε και κρίση του κράτους που έχασε φόρους από το κλείσιμο επιχειρήσεων και από την μη απόδοση από τους πολίτες, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να επιστρέψει τα δανεικά με τα οποία έκανε υπερβάλλοντα έξοδα, δίνοντας δουλειά σε δεκαπλάσιο προσωπικό από αυτό που μπορούσε να πληρώσει, ώστε όσο το δυνατόν περισσότεροι να έχουν έναν μισθό για να μην φανεί το λάθος και το πρόβλημα, ή τουλάχιστον για να φανούν μετά.

Γιατί δεν αντέδρασε το Κράτος ;

Το Κράτος, ήταν «ικανοποιημένο» αφού δημιουργούνταν συνεχώς επιχειρήσεις λόγω της μεγάλης ζήτησης, εισέπραττε σε ΦΠΑ και φόρους πολύ περισσότερα από ότι θα εισέπραττε αν οι τιμές ήταν χαμηλότερες και κυρίως έδειξε στους ευρωπαίους ότι είμαστε μια χώρα που άξιζε να μπει στο ευρώ σαν χώρα με «κραταιά» οικονομία.

Κανείς όμως δεν σκέφτηκε ότι ένα Κράτος που δεν θωρακίζει και δεν διασφαλίζει την αγοραστική δύναμη των πολιτών του, είναι καταδικασμένο σε αποτυχία.

Η ίδια η πολιτική του έγινε μπούμερανγκ και έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα.

Τι θα γινόταν αν απλά συγκρατιόνταν οι τιμές ; Τα χρήματα του κόσμου θα είχαν σταθερή αξία και όσο ανέβαιναν οι μισθοί τόσο θα ανέβαιναν οι τιμές. Έτσι με έναν περιορισμό και των δανείων των τραπεζών, ο κόσμος δεν θα ζητούσε δάνεια, άρα και οι τράπεζες δεν θα είχαν μεγάλο άνοιγμα αφού δεν θα δανείζονταν για να δανείσουν. Και βέβαια ένα κράτος που έχει υγιείς τράπεζες και πολίτες με εισόδημα που έχει σταθερό αντίκρισμα, το μόνο που θα είχε να κάνει ήταν απλά να μειώσει τις δαπάνες του ώστε να μην χρειάζεται τόσα δανεικά για να τις εξυπηρετεί.

Οπότε, αντιλαμβανόμαστε από πότε άρχισε η κρίση. Και επειδή είναι πιο εύκολο να αρχίσει μια κρίση παρά να τελειώσει, φανταστείτε μια κρίση που χρειάστηκε 8 χρόνια να φανεί, πόσο καιρό περισσότερο θα κάνει να ξεπεραστεί.

 Σε κάθε οικονομία, υπάρχουν συγκεκριμένα σημάδια που φανερώνουν ότι πρόκειται να επέλθουν σοβαρές κοινωνικοοικονομικές αλλαγές.

Τα δεκάδες τηλεπαιχνίδια, τα τεράστια ποσά στα τυχερά παιχνίδια, το πλήθος του κόσμου στα καζίνο, ο αποσβολωμένος κόσμος μπροστά στις τηλεοράσεις να βλέπει τηλεοπτικές σειρές όπου όλοι είναι υπερβολικά πλούσιοι και τόσα άλλα.

Δυστυχώς αυτά σκοπό είχαν να δημιουργούν πλαστές ελπίδες μέσα στα μυαλά όσων είχαν αρχίσει να ανησυχούν ή να «αποκοιμίζουν» τους υπολοίπους.

Να λοιπόν, γιατί συνέβησαν όλα αυτά και πόσο εύκολο ήταν να τα προλάβουμε . Να γιατί η δήθεν «παγκόσμια κρίση» είναι απλά το άλλοθι όσων εθελοτυφλούν και δεν παραδέχονται πως αυτά που δημιουργήθηκαν από εμάς, μπορούσαν να διορθωθούν και από εμάς.

Print Friendly, PDF & Email

Leave A Reply