Η ελληνική κρίση και οι λάθος χειρισμοί

Η ελληνική κρίση και οι λάθος χειρισμοί

Δυστυχώς, η χώρα μας και κάθε Έλληνας, βιώνουν μία πρωτοφανή κρίση..
Και όσοι γνωρίζουν έστω και ένα μέρος από όλα εκείνα τα δεδομένα που αν είχαν αξιοποιηθεί η κατάσταση θα ήταν εντελώς διαφορετική, νιώθουν ακόμη μεγαλύτερη απογοήτευση για όλους εκείνους τους χειρισμούς που ακολουθήθηκαν στους οποίους εσκεμμένα ή όχι, αυτά τα δεδομένα παραλήφθηκαν.
Όλοι γνωρίζουν ότι όταν κάποιος έχει φτάσει στο σημείο να χρειάζεται δάνειο, πρέπει πριν από όλα να ερευνήσει τί πόρους έχει να αξιοποιήσει και να καλύψει έτσι μέρος των υποχρεώσεών του.
Οι περισσότεροι έλληνες και κυρίως όσοι όφειλαν να γνωρίζουν, είχαν γνώση για τον ορυκτό πλούτο της χώρας, ο οποίος με βάση τα χειρότερα σενάρια, κατατάσσει την Ελλάδα στις 7  εν δυνάμει πλουτοπαραγωγικές χώρες της Ευρώπης.
Το φυσικό αέριο, το πετρέλαιο, ο χρυσός, το νικέλιο, ο χαλκός και άλλα, βρίσκονται σε μεγάλες ποσότητες στο υπέδαφος και τον υποθαλάσσιο χώρο της Ελλάδας.
Ειδικότερα, ως προς τον χρυσό και μόνο, αυτή τη στιγμή η Ελλάδα εκτιμάται ότι κατατάσσεται τέταρτη σε αποθέματα πηγών χρυσού στην Ευρώπη.
Όλοι γνώριζαν για τον πλούτο αυτό. Από τα αρχαία ακόμη χρόνια ο Ηρόδοτος και άλλοι ιστορικοί και περιηγητές περιγράφουν με λεπτομέρεια τις περιοχές όπου το πετρέλαιο είναι σε τέτοια αφθονία που τότε ανάβλυζε μόνο του από τη γη.
Είναι ειρωνικό λοιπόν και άκρως απογοητευτικό να παρακολουθούμε όλοι μία χώρα με τέτοιο πλούτο, να οδηγείται σε οικονομική κατάρρευση και να στηρίζει την ύπαρξή της στους φόρους που εισπράττει από συνταξιούχους και μισθωτούς.
Μια χώρα που θα μπορούσε με πολύ λίγη προσπάθεια να είναι το «Μονακό» της ανατολικής Ευρώπης, μιας και είμαστε μόλις δέκα εκατομμύρια πληθυσμός και ο πλούτος μας θα υπερκάλυπτε τις ανάγκες μας, αν αξιοποιούνταν βέβαια.
Ένα Κράτος που χρειάζεται λοιπόν οικονομική ενίσχυση και γνωρίζει ότι έχει αυτές τις δυνατότητες, προσεγγίζει μία φίλη χώρα και ζητάει με διμερή συμφωνία ένα δάνειο, έχοντας πριν εκτιμήσει την αξία των πλουτοπαραγωγικών πηγών του και δίνοντας έναντι του δανείου αυτού, την εκμετάλλευση αυτών των πηγών για κάποια χρόνια.
Έτσι σίγουρα θα υπήρχε και πιο άμεση ανταπόκριση αφού θα γινόταν μια συμφωνία με ένα κράτος και όχι με 26, με αποτέλεσμα κάθε φορά να χάνονται δεκάδες εκατομμύρια ευρώ από την καθυστέρηση κάποιας απόφασης αυτών των 26 και επίσης δεν θα υπήρχε ο κίνδυνος κάποια χώρα να ζητήσει εγγυήσεις ή να αρνηθεί την χρηματοδότηση της Ελλάδας, με απρόβλεπτες συνέπειες.
Πραγματικά, είναι απορίας άξιο πως μπορεί κάποιος να λαμβάνει απόφαση με τέτοια δεδομένα, γνωρίζοντας το τεράστιο ρίσκο που υπάρχει.
Πολύ απλά λοιπόν και μακάρι να ήταν πιο σύνθετα για να μπορούσε να δικαιολογηθεί ο λόγος που αυτό δεν έγινε, η Ελλάδα μπορούσε να απευθυνθεί στην Γερμανία ή στη Γαλλία ή στη Ρωσία κα.
Θα φρόντιζε νωρίτερα να έχει εκτιμήσει με την μέγιστη δυνατή ακρίβεια τον ορυκτό πλούτο της και αν αυτός εκτιμάτο πχ. στα 300 δις, τότε η Ελλάδα θα ζήταγε σταδιακά 200 δις, παραχωρώντας την εκμετάλλευση των πηγών αυτών στην χώρα που θα της έδινε το δάνειο. Έτσι, θα είχε μια διμερή συμφωνία που θα ήταν πολύ εύκολο να τηρηθεί, δεν θα είχε το ρίσκο της εξόδου από το ευρώ, δεν θα είχε το ρίσκο της πολυφωνίας στην λήψη κάθε απόφασης για την καταβολή κάθε δόσης και βέβαια επειδή θα υπήρχε συγκεκριμένο αντίκρισμα (αυτό των πηγών), δεν θα υπήρχε ούτε το γνωστό μας «μνημόνιο» αφού για τον δανειστή θα υπήρχε η εγγύηση της πηγής, ούτε και απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων, ούτε και υποθήκευση δημόσιων επιχειρήσεων και ακινήτων και κατά συνέπεια ούτε και κανένα εισπρακτικό μέτρο, αφού δεν θα υπήρχαν δόσεις δανείου. Και βέβαια αυτό θα εξάλειφε και τον κίνδυνο των απειλών της Τουρκίας ότι κάθε κίνηση της Ελλάδας στην αξιοποίηση τέτοιων πηγών στο Αιγαίο θα ήταν αιτία πολέμου, αφού δεν θα τολμούσε να «χτυπήσει» πετρελαιοπηγή υπό την προστασία και την σημαία πχ. της Ρωσίας ή της Γερμανίας.

Η επένδυση βέβαια αυτή θα δημιουργούσε και χιλιάδες θέσεις εργασίας και έσοδα εκατομμυρίων μόνο από τους φόρους αυτών των εκμεταλλεύσεων. Παράλληλα, η Ελλάδα θα αποκτούσε λόγω της συμφωνίας αυτής έναν ισχυρό εταίρο και σίγουρα με την αξιοποίηση αυτή των πηγών, θα διεκπεραιωνόταν πιο σύντομα η διαδικασία αναγνώρισης της ΑΟΖ της Ελλάδας και θα αποτρέπονταν έτσι η πιθανή διεκδίκηση ή αμφισβήτησή της από γειτονικές χώρες.
Εδώ και χρόνια έπρεπε να είχε οριοθετηθεί η ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας – Λιβύης και Ελλάδας – Αιγύπτου, έστω γιατί αδιαμφισβήτητα υπήρχε καλή σχέση με τα κράτη αυτά. Τώρα που τα αυτά άλλαξαν καθεστώτα, δεν θα είναι εύκολο οι νέες τους κυβερνήσεις να παραχωρήσουν δικαιώματα στην Ελλάδα. Τουναντίον μάλιστα, θα διεκδικήσουν γιατί ως νέες κυβερνήσεις θα θελήσουν να δείξουν στους λαούς τους ότι διεκδικούν πλούτο και δικαιώματα για αυτούς.
Και όσοι κατηγορούν τον κόσμο που απλοϊκά και λαϊκά ονομάζει «προδοσία» το γεγονός ότι ενώ μπορούν να γίνουν τα παραπάνω, όχι μόνο δεν γίνονται αλλά η χώρα οδηγείται συνειδητά, μαζί με τους πολίτες της στην εξαθλίωση και την καταστροφή, με την απόφαση ολίγων και σύμφωνα με αντισυνταγματικό νομοθέτημα, τότε να θυμηθούμε ότι έσχατη προδοσία είναι αυτή που παραβιάζοντας κανόνες (Σύνταγμα), στρέφεται κατά του Πολιτεύματος.
Και για αυτό να θυμόμαστε:
Ότι το μνημόνιο όφειλε να ψηφισθεί με αυξημένη πλειοψηφία (180 βουλευτών) αλλά ψηφίστηκε με απλή πλειοψηφία (151 βουλευτών) ως Νόμος του Κράτους, ενώ είναι δανειακή σύμβαση.
Ότι μέτρα που λαμβάνονται όπως λέγεται κατ’ εφαρμογή του Μνημονίου (αν και πολλές φορές ήρθε η διάψευση από την Τρόϊκα), παραβιάζουν άρθρα του Συντάγματος.
• Ότι η χώρα απώλεσε την κυριαρχία της και η εκτελεστική και νομοθετική εξουσία (Κοινοβούλιο) ομοίως, καθώς αποφασίζει ό,τι επιτάσσει το Μνημόνιο δηλαδή ξένες δυνάμεις.
• Ότι όλα αυτά μπορούσαν εύκολα να αποφευχθούν αλλά δεν έγινε καμία προσπάθεια για αυτό.
• Ότι οι Έλληνες, ένας περήφανος και αγωνιστής λαός στον οποίο η Ευρώπη και ο κόσμος οφείλουν πολλά, έχασε την αξιοπρέπειά του, ενοχοποιήθηκε, εξευτελίστηκε και κακοποιείται στο όνομα υποχρεώσεων που ούτε ανέλαβε ούτε δημιούργησε αυτός αλλά που λίγοι του επέβαλλαν και που μπορούσαν να μην του έχουν επιβάλλει.
• Ότι είναι φανερή και ομολογούμενη η μεθόδευση που προηγήθηκε για όλα αυτά.
Και ας θυμούνται όλοι, ότι κανενός η μέχρι τώρα πορεία δεν προδικάζει το μέλλον του, καθώς και ο Ιούδας ήταν μαθητής και κήρυττε τον Λόγο του Χριστού μέχρι που έγινε προδότης.
Το μεγαλείο κάποιου είναι να ακολουθεί τις αρχές και τα πιστεύω του από όποιο πόστο και αν βρεθεί. Και αν κάποτε λάβει αξιώματα, τότε έχοντας διαφυλάξει αυτές τις αξίες, να χρησιμοποιήσει ως βήμα το αξίωμα για να τις καταδείξει ακόμη περισσότερο.
Ο αγωνιστής αγωνίζεται απέναντι σε κάθε εχθρό και κάποιες φορές ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου είναι αυτός που γεννά η δόξα και τα αξιώματα.

Print Friendly, PDF & Email

Leave A Reply