Η Εκκλησία και η φορολόγηση της περιουσίας της

Η Εκκλησία και η φορολόγηση της περιουσία της

Πολλά ακούγονται τον τελευταίο καιρό αναφορικά με την μερική εξαίρεση της Εκκλησίας από τις νέες φορολογικές επιβαρύνσεις.

Η Εκκλησία, σίγουρα προσφέρει κοινωνικό έργο, έχοντας σε όλη την Ελλάδα εκατοντάδες ιδρύματα όπως Κ.ΑΠ.Η., ξενώνες, φιλόπτωχα ταμεία κα.

Και είναι γεγονός ότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία, όλες αυτές οι κοινωνικές δομές γίνονται χωρίς χρήματα του κράτους. Και είναι επίσης γεγονός ότι η κοινωνική προσφορά θα ήταν πολύ φτωχότερη χωρίς την συμμετοχή της Εκκλησίας. Ας μην ξεχνάμε ότι ζούμε σε εποχές που αρχικά ανάγκη ήταν ένα δώρο σε ένα φτωχό παιδί, μετά ανάγκη έγινε ένα ζεστό ρούχο για το παιδί, μετά μια στέγη και σήμερα ανάγκη για πολλούς είναι ένα πιάτο φαγητό.

Και σε αυτές τις εποχές, καθημερινά μπορούμε να δούμε εκατοντάδες να επισκέπτονται τα συσσίτια της Εκκλησίας, να φιλοξενούνται σε ξενώνες της, να μαθαίνουν τέχνες σε εργαστήριά της, να παίρνουν φάρμακα και ρούχα όταν τα έχουν ανάγκη, να περνούν τα γεράματά τους στα γηροκομεία της.

Ας αναρωτηθούμε λοιπόν, ποιός τα πληρώνει όλα αυτά, (πάντως όχι το Κράτος) ;

Όσον αφορά στην φορολόγηση, επειδή όντως θα έπρεπε και η Εκκλησία να δώσει το παρόν αυτές τις δύσκολες μέρες, μην ξεχνάμε ότι ο σκοπός της είναι πνευματικός, ανθρωπιστικός και κοινωνικός. Οπότε, εκεί πρέπει να δώσει δυναμικότερα το παρόν και ίσως όχι με το να καταβάλλει φόρους που ας είμαστε σίγουροι, καθόλου δεν θα μειώσουν τον φόρο που πληρώνουμε όλοι μας, ούτε και θα πιάσει μάλλον τόπο ο φόρος αφού πληρώνοντας, ως αντιστάθμισμα δεν παίρνουμε ούτε υποδομές, ούτε κοινωνική μέριμνα, ούτε αξιόλογη παιδεία, ούτε και υγειονομική περίθαλψη.

Οπότε, η Εκκλησία ας συνεχίσει να δίνει απευθείας στον κόσμο και όχι σε ένα «βαρέλι δίχως πάτο» και σε ένα ταμείο από όπου χρήματα πηγαίνουν σε έξοδα που ούτε εμείς τα αποφασίσαμε, ούτε εμείς απολαμβάνουμε κάτι με αυτά.

Έτσι, μη παραβλέποντας ότι όντως η Εκκλησία έχει δυνατότητα να προσφέρει ακόμη περισσότερα, κατά τη γνώμη μου σύμφωνα με τα παραπάνω, καλό θα ήταν να υιοθετηθεί ένα μοντέλο που θα εξασφαλίζει απλά το μέγεθος αυτής της προσφοράς.

Θα μπορούσε λοιπόν, ετησίως σε κάθε Μητρόπολη, να γίνεται εκκαθάριση από ορκωτούς λογιστές, από όπου θα προκύπτουν τα έσοδα της από οποιαδήποτε πηγή (δωρεές, πώληση και εκμετάλλευση ακινήτων κλπ). Έπειτα, αφού μειώνονταν τα έξοδα, θα υπολογίζονταν τα καθαρά έσοδα, από τα οποία ένα 25% θα αποτελούσε αποθεματικό του έτους για την Μητρόπολη και τα υπόλοιπα, υποχρεωτικά θα έπρεπε μέσα στον επόμενο χρόνο να διατεθούν σε κοινωφελείς σκοπούς. Και να διατεθούν επί αποδείξει, δηλαδή αυτό το 75% των καθαρών εσόδων να αποδεικνύεται με αποδείξεις πού δαπανήθηκε (πχ. σε φαγητό για αστέγους, σε κουβέρτες και ρούχα κλπ).

Με αυτόν τον τρόπο, η Εκκλησία δεν θα φορολογηθεί, ο κοινωνικός της ρόλος θα αναδειχθεί περισσότερο, θα βοηθηθεί απευθείας περισσότερος κόσμος που έχει ανάγκη και τέλος θα τονωθεί και η τοπική αγορά αφού θα είναι περισσότερα τα προϊόντα που θα αγοράσει η Εκκλησία για να τα διανείμει στους ανθρώπους αυτούς.

Αυτός θεωρώ πως είναι ένας ξεκάθαρος τρόπος κάθε Μητρόπολη να βοηθάει βάσει των πραγματικών δυνατοτήτων της και όχι λιγότερο από όσο μπορεί, χωρίς έργα που μπορεί να είναι άνευ ουσίας και με απόλυτη διαφάνεια. Αν μια Μητρόπολη δεν έχει περιθώριο στα έσοδά της, τότε θα περιορίσει την προσφορά της στις δυνάμεις της. Αν όμως είχε περιθώριο και δαπάνησε λιγότερα σε φιλανθρωπικά έργα, τότε θα φορολογηθεί για το ποσό που δεν δαπάνησε.

Print Friendly, PDF & Email

Leave A Reply