Η φοροδιαφυγή από τη μη έκδοση αποδείξεων και οι λύσεις…

Η Ελλάδα σήμερα εξακολουθεί να έχει ένα από τα πιο άδικα και αναποτελεσματικά φορολογικά συστήματα στην Ευρώπη.

Η φοροδιαφυγή την οποία καθένας ευαγγελίζεται ότι θα πατάξει, εξακολουθεί να στερεί τεράστια έσοδα από το Κράτος το οποίο για να τα αναπληρώσει θέτει νέους φόρους ή και αυξάνει τους υφιστάμενους με αποτέλεσμα να συντηρεί και την επικίνδυνη για κάθε κοινωνία αδικία έναντι όσων, είτε δεν μπορούν να φοροδιαφύγουν (μισθωτοί, συνταξιούχοι) είτε είναι συνειδητά συνεπείς φορολογούμενοι.

Η λύση στην τεράστια φοροδιαφυγή που υπάρχει συνεπεία της μη έκδοσης αποδείξεων, μπορεί πολύ εύκολα και άμεσα να παταχθεί εφόσον καθιερωθεί το μόνο απόλυτα δίκαιο και αντικειμενικό σύστημα φορολόγησης όπου ο φόρος εισοδήματος επιβάλλεται σύμφωνα με το σύνολο των αποδείξεων που έχει συγκεντρώσει κάποιος μέσα σε ένα έτος, οπότε και το ποσό των δαπανών αυτών θα αφαιρείται ολόκληρο από το εισόδημα. Έτσι, ο φορολογούμενος θα φορολογείται για το υπόλοιπο που θα είναι το πραγματικό ποσό που δεν δαπάνησε, το ποσό δηλαδή που μπορεί πραγματικά να έχει στο ταμείο του.

Δηλαδή, αν κάποιος μέσα σε ένα έτος έχει συγκεντρώσει από αγορές – δαπάνες 10.000 ευρώ και το εισόδημά του στο έτος αυτό ήταν 20.000 ευρώ, τότε αυτός θα φορολογηθεί για 10.000.

Αν εφαρμοζόταν αυτό το πραγματικά δίκαιο σύστημα, όλοι οι πολίτες – καταναλωτές θα ήταν ουσιαστικά ελεγκτές αφού θα απαιτούσαν οι ίδιοι αποδείξεις για τις δαπάνες τους γνωρίζοντας ότι έτσι θα μειώσουν το φορολογητέο τους εισόδημα άρα και τον φόρο τους.

Έτσι, είναι βέβαιο ότι θα εκδίδονταν αποδείξεις τουλάχιστον για το 75% των συναλλαγών των επιχειρήσεων και άρα θα υπήρχαν πολύ μεγαλύτερα φορολογικά έσοδα για το Κράτος.

Κανείς δεν θα θιγόταν από αυτό καθώς οι καταναλωτές θα φορολογούνταν για το ποσό που πραγματικά έμεινε στο ταμείο τους στο τέλος του χρόνου, οι δε επιχειρήσεις θα φορολογούνταν για τις πωλήσεις που πραγματικά έκαναν οπότε όσο περισσότερα έσοδα και κέρδη τόσο μεγαλύτερος και σε αντιστοιχία ο φόρος τους.

Το κράτος θα ήταν επίσης κερδισμένο γιατί θα εισέπραττε πολύ μεγαλύτερα ποσά από τις συναλλαγές που ήδη γίνονται. Δεν θα χρειαζόταν να το πετύχει με αύξηση ποσοστών φόρων ή επιβολή νέων. Τα ποσά αυτά ήδη υπάρχουν και χάνονται καθημερινά. Επίσης θα μείωνε σημαντικά το κόστος του για επιτόπιους ελέγχους και άρα και την διαφθορά.

Άλλωστε, το υπάρχον φορολογικό σύστημα είναι κατάφωρα άδικο και σε βαθμό που συνιστά κλοπή. Γιατί με βάση αυτό, κάποιος πχ. μισθωτός ενώ έχει εισόδημα 20.000 ευρώ και αποδεδειγμένα με αποδείξεις έχει ξοδέψει τις 15.000 από αυτά πχ. σε ενοίκια, δίδακτρα, ιατρικές αμοιβές και αγορές, αντί να φορολογηθεί για τις 5.000 που αποδεδειγμένα του έμειναν, φορολογείται για 12.000. Δεν είναι σωστό να έχεις πληρώσει αποδεδειγμένα 10.000 ευρώ σε ενοίκια και το Κράτος να αναγνωρίζει από αυτά τις 4.000 ή να έχεις ξοδέψει σε γιατρούς 5.000 και το Κράτος ενώ του προσκομίζεις τις αποδείξεις να αναγνωρίζει τα 500 ευρώ.

Και τη στιγμή που για ολόκληρα τα παραπάνω ποσά το Κράτος έχει ήδη εισπράξει τον φόρο ή τον ΦΠΑ, οπότε αναγνωρίζει έτσι το πραγματικό ύψος της δαπάνης.

Με το υπάρχον σύστημα, οι αποδείξεις είναι άχρηστες αφού όσο ύψος και να έχουν ελάχιστα από αυτά θα αναγνωριστούν. Άρα γιατί να ζητήσει απόδειξη ο καταναλωτής όταν δεν θα έχει όφελος από αυτήν ; Πώς μπορεί ένα Κράτος να κατηγορεί τους γιατρούς ότι δεν εκδίδουν αποδείξεις, όταν το ίδιο δεν αναγνωρίζει τις αποδείξεις αυτές στους επισκέπτες τους ;

Είναι τόσο άδικο το σύστημα αυτό που είναι βέβαιο πως αν υπήρχε οργανωμένη αντίδραση από τους καταναλωτές και ακόμη και προσφυγή τους στο ευρωπαϊκό δικαστήριο, αυτό θα ακυρωνόταν ως άδικο, καταχρηστικό και αυθαίρετο.

Δεν είναι δυνατόν να προσκομίζεις στοιχεία που το ίδιο το Κράτος αναγνωρίζει γιατί έχει εισπράξει τους φόρους για αυτά από τον εκδότης τους, και στον καταναλωτή να απαντά ότι δεν του τα αναγνωρίζει ή του αναγνωρίζει ένα μικρό μέρος σαν να είναι ψευδή.

Και συντελείται διπλή κλοπή καθώς ενώ ήδη ο καταναλωτής έχει πληρώσει τον ΦΠΑ – φόρους σε όλες αυτές τις αποδείξεις, μετά δεν τους τις αναγνωρίζουν οπότε καλείται για δεύτερη φορά να πληρώσει φόρους για τα ποσά που έχει δαπανήσει αλλά δεν αναγνωρίζονται .

Τώρα, όσον αφορά στην μέθοδο που αναμένεται να εφαρμοστεί και σύμφωνα με αυτήν ελεγκτές θα επισκέπτονται ως καταναλωτές επιχειρήσεις και αν αυτές δεν εκδώσουν απόδειξη, τότε ο «καταναλωτής» έχοντας καταγράψει οπτικοακουστικά την παράβαση θα ενημερώνει το ΣΔΟΕ για τα περαιτέρω, αυτή είναι μία τουλάχιστον αστεία λύση καθώς:

  1. Ήδη θα μπορούσε πολύ απλά το Κράτος να αναγνωρίζει το σύνολο των αποδείξεων και έτσι οι επιχειρήσεις να αναγκαστούν να εκδίδουν αποδείξεις.
  2. Ποιος εγγυάται ότι ο ιδιότυπος αυτός ελεγκτής που θα λαμβάνει 200 ευρώ συν ένα πριμ ανά παράβαση θα κάνει σωστά την δουλειά του και δεν θα έρχεται σε «συνεννόηση» με την επιχείρηση αν εκείνη του δώσει κάτι παραπάνω από την ήδη μικρή αμοιβή του ;
  3. Πού θα βρεθούν τα ποσά που θα απαιτηθούν για τις αποδοχές όλων αυτών των ελεγκτών όταν ήδη το Υπουργείο Οικονομικών αποδέχεται ότι δεν υπάρχουν χρήματα παρά μόνο για μισθούς και συντάξεις ;
  4. Ποιο θεσμικό πλαίσιο θα επιτρέπει την παρακολούθηση με οπτικοακουστικά μέσα, όταν μέχρι σήμερα αυτό είναι παράνομο και το υλικό δεν αναγνωρίζεται ακόμη και αν αποδεικνύει έγκλημα ;
  5. Ποιος εγγυάται την ασφάλεια των ανθρώπων αυτών που θα πρέπει να επισκεφθούν ακόμη και αργά τη νύκτα επιχειρήσεις για να κάνουν αυτό το έργο ;
  6. Έχει αναλογιστεί κανείς τις κοινωνικές συνέπειες που μπορεί να υπάρξουν από την μετατροπή χιλιάδων απλών πολιτών σε όργανα παρακολούθησης του Κράτους ;

Είναι φανερό πως υπάρχουν απλές, δίκαιες και ιδιαίτερα αποτελεσματικές λύσεις για το θέμα αυτό . Λύσεις με τις οποίες θα συμφωνήσουν όλοι και δεν θα υπάρχει κίνδυνος να προκληθούν απρόβλεπτες και ιδιαίτερα αρνητικές επιπτώσεις.

Όλα είναι θέμα ρεαλισμού και θέλησης και για το θέμα αυτό υπάρχουν ρεαλιστικές άμεσα πραγματοποιήσιμες και χωρίς κόστος λύσεις.

Print Friendly, PDF & Email

Leave A Reply